Pewne sposoby walki znane są ludzkości od pradziejów, najczęściej były to pewne formy zapasów (można powiedzieć, że walka ogólnie mówiąc zapaśnicza jest człowiekowi najbliższa, najbardziej naturalna). Uważa się, że nowożytne sporty i sztuki walki swoimi korzeniami sięgają Starożytnej Grecji, skąd przez Persje i Indie dotarły do Chin. Twierdzenie to, choć może uproszczone zawiera bez wątpienia ziarno prawdy. Zajęcie Indii przez starożytnych Greków lubujących się w Pankrationie, Boksie i Zapasach stanowiło z pewnością silny bodziec dla rozwoju już istniejących indyjskich metod walki.

 

  Chiny ze swoja niebywale bogatą kulturą będące przez stulecia wzorem dla całego obszaru wschodniej i południowej Azji to kolejne bardzo ważne ogniwo w interesującym nas łańcuchu. Chińskie sztuki walki dzieli się ogólnie na południowe powstałe w oparciu o filozofie taoistyczna (centrum w kompleksie klasztornym w górach Wudang) i północne, których rozwój związany był z napływającym z Indii buddyzmem (Bodhidharma, klasztor Shaolin) Z Chin fascynacja sztukami walki dotarła również do Japonii, trafiając na bardzo podatny grunt, kontakty w tym zakresie nie miały wcale jednorazowego charakteru i nie ograniczały się do jakiegoś konkretnego stylu walki.

 

  W przypadku Karate należy podkreślić role Okinawy na której ścieranie się wpływów chińskich i japońskich spowodował rozwój twardego i bardzo praktycznego systemu walki. Pierwsza polowa 20-go wieku to czas ekspansji karate w Japonii, po którym wraz z klęską wojenną następuje krótki okres stagnacji. We wczesnych latach 50-tych powstają międzynarodowe organizacji karate, z których każda posługuje się własnymi przepisami sportowymi, co prowadzi do ostatecznego podziału świata karate. Należy dodać że wielu ówczesnych mistrzów min. Funakoshi, Miyagi i Uechi byli wtedy przeciwni "usportowieniu" karate, pragnęli oni raczej pielęgnować stara sztukę unikając rywalizacji sportowej i niechętnie odnosząc się również do ćwiczeń wolnej walki w obrębie dojo.

  Powstanie Kyokushinkai stanowiło swoistą rewolucję w tym okresie. (Masutatsu Oyama, Kenji Kurosaki) Styl ukierunkowany na walkę w pełnym kontakcie i to prawie bez ograniczeń swobodnie czerpiący z dorobku innych systemów (Oyama trenował od wczesnego dzieciństwa Kung-Fu następnie Judo, Shotokan i Goju-ryu) był zjawiskiem dotąd niespotykanym (przynajmniej w karate). Lata 50 i 60 to niesłychanie szybki rozwój Kyokushinkai, za sprawą bardzo dobrej reklamy a także, co bardzo ważne dzięki spektakularnym zwycięstwom w walkach z przedstawicielami innych stylów karate jak i thai-boksu, boksu i kung-fu.
 
 Przełom lat 60-70 to okres dużych zmian w Kyokushinkai. Ostatecznie kształtują się nowe przepisy sportowe (zakaz uderzeń pięściami i łokciami w głowę) a co za tym idzie zmienia się również metodyka treningu. Wielu jednak uważa te innowacje za niekorzystne.
W 1972 r. odchodzi od Kyokushinkai Kenji Kurosaki, współzałożyciel i sławny fighter Kyokushin, zakłada własne dojo Megiro Gym i naucza w nim Japońskiej odmiany Kickboxingu (Thaiboxing: dozwolone uderzenia kolanami, łokciami i lowkick). 
 
 Konieczność zmian dostrzegają również inni mistrzowie wywodzący się z Kyokushin: Yoshiji Soeno,  Takashi Azuma, Hideyuki Ashihara,Tadashi Nakamura i Ishi. Co ciekawe, wszyscy dochodzą do podobnych wniosków: uderzenia na wszystkie strefy, zastosowanie elementów Judo i Ju-Jutsu. W ten sposób powstają nowe organizacje:SEIDOJUKU, SEIDOKAN, SHIDOKAN, ASHIHARA, DAIDOJUKU. Na swiecie pojawiaja sie nowe trendy w sportach walki: rosnie popularnosc Myai Thai, szybko rozwija sie MMA. W porownaniu z tymi nowymi pradami walka sportowa Kyokushin wypada blado. "Kenka karate" -karate ulicy, "najsilniejsza sztuka walki na swiecie" traci swoja ugruntowana pozycje. Sosai Oyama dostrzega ta sytuacje, planuje zmiany.  W 1993 r. do wspolpracy zostaje zaproszony Akira Maeda z organizacji "Rings" i prekursor Kyokushinkai w Europie Jon Bluming. (9 dan judo) Prace w celu przygotowania zawodników Kyokushin do walki wg. formuły Freefight (MMA) we współpracy z organizacja Rings maja ruszyc na wiosne 1994 roku. Oyama dostrzegając zachodzące zmiany chce w ten sposób wzmocnić pozycje Kyokushinkai wobec innych sportów walki. Wielkie marzenie o "pelnym karate" wydaje sie spelniac...

 

Smierc Masutatsu Oyamy w 24.04.94 przekreslaja te plany. "Polityczne" zawirowania, rozlamy i niesnaski w Kyokushinkai oslabiaja pozycje nowego lidera na tyle ze jakiekolwiek reformy staja sie niemozliwe. Najwieksza organizacja karate na swiecie dzieli sie na wiele mniejszych, podzialom towarzysza procesy sadowe, chaos organizacyjny, utarczki o wladze, wplywy i pieniadze.

9 stycznia 1996 r. Dave Jonkers i DavidCook we współpracy z Jonem Blumingiem zakladaja INTERNATIONAL BUDO KAIKAN (IBK Prezydentem honorowym zostaje Kenji Kurosaki, w Japonii postać owiana legendą. Zawodnik BUDOKAI Sem Schielt (obecnie sekretarz tech. BIKO) wygrywa dwa razy z rzędu w 1996, 1997 r. tytuł mistrza świata w DAJDOJUKU, w kolejnych latach zdobywa trzykrotnie tytuł KING OF PANCRASE (obecnie walczy min. w K1). W 1997 r. shihan Leonardo Voinescu zostaje promowany na stopień 7 DAN i zobowiązany do rozprzestrzeniania BUDOKAI w Europie, obejmując następnie stanowisko prezydenta BUDOKAI INTERNATIONAL KARATE ORGANIZATION (BIKO).

 

  Sei Budokai jest urzeczywistnieniem idei o "pełnym karate" tzn. z rzutami, walką w parterze i uderzeniami na wszystkie strefy. Sei Budokai to spelnienie marzenia o Karate jak najbardziej realnym, kultywującym japońskie tradycje wojenne, z niewielka ilością kata gdzie doskonałość techniczna rozumiana jest jako doskonałość w walce.

  Na potrzeby nowopowstałej organizacji shihan Voinescu opracowuje nowy program egzaminacyjny. Regularnie organizowane seminaria i zgrupowania maja za zadanie przybliżyć entuzjastom sportów walki idee "SEI BUDOKAI KARATE - pełnego karate" stylu na wskroś realistycznego i jednocześnie osadzonego bardzo mocno w najlepszych tradycjach japońskiego BUDO.
  Zawodom sportowym SEI BUDOKAI ze względu na swoja widowiskowość towarzyszy zawsze duży entuzjazm widzów, przez co szybko wzrasta popularność tej dyscypliny. Zawody SEI BUDOKAI dają możliwość młodym karateka sprawdzenie swoich umiejętności i ułatwiają im drogę do znalezienia prawdziwego BUDO! Dzięki kontaktom z innymi formami sportowej rywalizacji (K1, MMA, Judo, Boks  itp.) udoskonalana jest ciągle metodyka szkolenia oraz tworzone warunki do promowania naszych zawodników i stylu.
  Pierwsza Polska sekcja SEI BUDOKAI KARATE zawiązała się w Kędzierzynie-Koźlu (sempai Mirosław Iwon 3 DAN) i systematycznie się rozwija. Jej początki sięgają 2002 r. Shihan Voinescu regularnie odwiedza nasz kraj ucząc technik SEI BUDOKAI Polaków. Nasi zawodnicy biora udział w seminariach i zawodach w kraju i za granica udowadniajac swoj wysoki poziom i fascynujac duchem walki.

    SEI BUDOKAI ZNACZY: PRAWDZIWA SZTUKA WALKI, cwiczac i propagujac Sei Budokai opieramy sie tak uniwersalnych wartosciach jak prawda, honor i lojalnosc, tak w sporcie jak i w zyciu.